عرض شود خدمتتان ایما که بچه بودیم هر سال به عشق شکلات های کاکائویی که پدرمحترم برای نوروز تدارک می دید زمستان را سر می کردیم. بزرگتر که شدیم به سان جوجه خروس های جوان -حتما شنیده اید چه بد قوقولی قوقو می کنند- در پی جفت گمشده بودیم. جفت هر سال نوروز سرو کله اش پیدا می شد و ۱۳ روزی خوش بودیم باهاش. و اینها گذشت یار که رفت پی خوروسی دیگر ایما ماندیم و باز شکلات های نوروزی که توبه اگر مثل گذشته مزه بدهند. لباس و نو و این قضایا هم که دیگر حس اش نیست و حالا ایما هستیم و تعطیلاتی تپل که خیلی هنر کنیم بخوابیم روزها و شب ها هم احتمالا اگر رفقا همدردی کنند فیلمی ببینیم.

پ.ن: کانال های لس آنجلسی از کانال های جمهوری اسلامی بدتر - کانال های جمهوری اسلامی از کانال های لس آنجلسی بدتر. خدا را شکر که هیچ وقت اعتیاد تلویزیونی پیدا نکردیم.