پنج ساله پنجم عمر این دمدمی هم بدین ترتیب در امروز به اتمام رسید، ناراضی نیستیم... راضی هم نیستیم همانی هستیم که بودیم: کمی عارف، کمی چریک، کمی لیبرال، کمی سوسیال، کمی دانش جو(نه دانشجو)، کمی مذهبی، کمی لائیک، کمی غصه دار، کمی الکی خوش، کمی ناامید، کمی امیدوار، که رفیقباز، کمی گوشه گیر، کمی سنتی، کمی مدرن، کمی تنبل کمی کوشا، کمی سر به زیر، کمی مغرور، کمی از هرچیز متضاد، همیشه یکی از اینها هستیم و هیچ وقت کاملا هیچکدام از اینها نشدیم تا دمدمی بمانیم اینطوری راحت تریم. اما اگر از رنگ بپرسید سبز پررنگیم.
نشد مثل هر سال در چنین روزی رازی از اندرونیمان برایتان فاش سازیم. چشم نامحرم به این بلاگ افتاد و رنجی که از آن چشم های هیزر بردیم و می بریم. تفسیرهایی که می کنند، تصمیم های که می گیرند: آلتی از ما می سازند برای نواختن دیگرانی که خیلی خوب اند و بزرگوار.
دمدمی در دیگر جاها خوداش نمی تواند بود. اینجا خوداش بود، از شما چه پنهان هنوز هم هست!
تو همان لذت پوچ حل شدن معادله به وقت گره خوردن مسئله ای... ای زندگی سگی!
"از بیانات مقام معظم دمدمی در دیدار صمیمانه با جمعی از مسائل elec3"
و حالا تفسیر خبر از تنها کانل سیمای دمستان: از نشانه ای فتح قله های علم و پیشرفت در جهان این است که یک روز قطارهایمان برهم می کوبند و دقیقا روز بعداش هواپیمایمان با پوز بر روی باند تشریف می آورند. ایما گمان می کنیم همینطور سریع قله های جهان را یکی-یکی فتح کنیم ممکن است بقیه ملل حسود، بخصوص این انگلیسای چشچپ چشممان بزنند، از این رو به مسئولین امر توصیه می شود در راستای فتح قله های جهان اینقدر واکنش سریع نباشند.